Wissenschaftsstadt, Ulm Bereich West

In 1988 is door de universiteit van Ulm een stedenbouwkundige prijsvraag uitgeschreven voor de uitbreiding van de faculteit voor ingenieurwetenschappen en voor de centrale bibliotheek.
Het thema voor het ontwerp van de uitbreiding was de stad in de natuur, met als uitgangspunt het ontwikkelen van een stedenbouwkundig concept dat ecologisch zinvol is en rekening houdt met het bestaande landschap.

Naast de bestaande vegetatie en het klimaat was de grondopbouw een bepalende factor voor het ontwerp. De grond bestaat uit leemlagen die afhankelijk van de ondergrond en de helling water stuwen. Het grondwater is diepliggend maar door dolinen verbonden met het oppervlak. Deze breuken zijn wezenlijk geworden in de vormgeving van het terrein. De door de bebouwing verlaagde buffercapaciteit is voor een deel gecompenseerd doordat vijftig procent van de daken is begroeid. Het resterende hemelwater wordt in goten en greppels verzameld en stroomt via vijvers in een beek naar infiltratiepoelen. Een ander deel van het water wordt via greppels naar de rivier geleid.

Er zijn meer dan duizend loofbomen geplaatst om de zieke sparren te vervangen. De oorspronkelijke eiken werden al in de negentiende eeuw vervangen. De door de bouwactiviteiten verloren natuuroppervlakken worden gecompenseerd door landbouwgrond aan de natuur terug te geven. In het zuiden van het bouwgebied worden boomgaarden en velden voor spontane begroeiing aangelegd. Voor de vormgeving van het terrein werden de plaatselijk aanwezige steensoorten, witte kalksteen, planten, hagen en bomen gebruikt. De ecologisch belangrijke verbinding tussen de zuidelijke en noordelijke landschapselementen wordt in stand gehouden door een veertig meter brede zone die overbrugd wordt door het zuidelijke entreegebouw.

Het vierhonderd meter lange verbindingsgebouw is op palen geplaatst om de koude luchtstromen, die belangrijk zijn voor het stadsklimaat en de lokale ecologie van Ulm, te handhaven. De onderzoeksgebouwen, die slechts twee lagen hebben, zijn begroeid en hebben groene binnengebieden. Zo behoudt de Oberer Eselsberg de voor de stad Ulm belangrijke ecologische en klimatologische functies.